Ricordare Liu Xiaobo

Ho pubblicato questa poesia di Liu Xiaobo sei anni fa – quando si sperava ancora che il poeta e premio nobel per la pace potesse, un giorno, essere liberato.
Infatti, ieri o l’altro ieri, ha lasciato la prigione. Non come uomo libero però, ma con un tumore in fase terminale. Senza, così sembra, alcuna speranza.
Ripropongo la lettura della sua poesia che è la lettura della sua persona.
Voglio anche ricordare che in questi giorni, precisamente il 7./8. 7, ad Amburgo si svolgerà il vertice del G20, dei potenti di questa terra. Ottimo occasione per stringere ancora più forte le nostre intime relazioni eco-politiche con la Cina, un regime totalitario che, per nulla diverso dalla Germania nazista, commette i suoi crimini contro l’umanità sotto la luce del sole che vuol dire alla visti di tutti.
Probabilmente, in questo intreccio perfido di esclusivamente interessi economici, siamo coinvolti tutti quanti.
Basta controllare le etichette dei vestiti che abbiamo addosso!

Per Liu Xiaobo – e per tutti colore di cui non conosciamo nemmeno il nome! – vivere significa morire.

https://lapoesiaelospirito.files.wordpress.com/2011/03/liu-xiaobo1.jpg”>

Il poeta cinese Liu Xiaobo è l’unico premio nobel per la pace al mondo, tutt’ora in prigione.  Co-autore della “Charter 2008”, un manifesto a favore della democratizzazione nel suo paese, nel 2009, Liu Xiaobo è stato condannato a 11 anni di prigione. Ovviamente gli fu impedito dalle autorità cinesi di andare a Oslo per la consegna del premio.

L’unico caso paragonabile nella storia è quello del giornalista  e pacifista tedesco Carl von Ossietzky ( 1889-1938) , impedito dal regime nazista a ricevere il premio a Oslo nel 1936. Due anni più tardi, von Ossietzky muore a Berlino in seguito ai maltrattamenti e la tortura subita in vari campi nazisti.

“Writers in Prision” , un organizzazione internazionale che si occupa di scrittori e poeti in tutto il mondo, detenuti in prigione per motivi politici, ha lanciato una campagna per la liberazione immediata di Liu Xiaobo.

Si propone la lettura pubblica della  sua poesia Tu mi attendi insieme alla polvere il giorno 20 marzo come atto simbolico. In questi versi, il poeta presta la sua voce a  tutti coloro che non hanno la libertà di parola e che, anzi, per le loro parole non gradite dai tanti regimi dittatoriali nel mondo, rischiano di pagare con la propria vita.

Come membro di “Writers in Prison” ho deciso di tradurre – e fare tradurre –   la poesia di Liu Xiaobo in più lingue possibili. Voglio precisare che tutte le traduzioni si basano sulla traduzione in inglese della poesia. Si tratta quindi di traduzioni libere. Sarà un atto filologicamente non del tutto corretto, ma, spero, giustificato dallo scopo…

Vorrei ringraziare di cuore a  tutti i traduttori che hanno risposto alla mia richiesta e invitare altri lettori ad aggiungere una traduzione nella loro lingua!

L’attività verrà segnalata a  “Writers in Prison” (London) e al “ Internationales Literaturfest Berlin” . Disse lo stesso Liu Xiaobo che  in un sistema dittatoriale, campagne pubbliche come questa , a volte, sono l’unico mezzo per  fare pressione sui regimi in questione.

E, purtroppo, al mondo ce ne sono ancora tanti.

Stefanie Golisch

Liu Xiaobo

You Wait for Me with Dust

– for my wife, who waits every day

nothing remains in your name, nothing

but to wait for me, together with the dust of our home

those layers

amassed, overflowing, in every corner

you’re unwilling to pull apart the curtains

and let the light disturb their stillness

over the bookshelf, the handwritten label is covered in dust

on the carpet the pattern inhales the dust

when you are writing a letter to me

and love that the nib’s tipped with dust

my eyes are stabbed with pain

you sit there all day long

not daring to move

for fear that your footsteps will trample the dust

you try to control your breathing

using silence to write a story.

At times like this

the suffocating dust

offers the only loyalty

your vision, breath and time

permeate the dust

in the depth of your soul

the tomb inch by inch is

piled up from the feet

reaching the chest

reaching the throat

you know that the tomb

is your best resting place

waiting for me there

with no source of fear or alarm

this is why you prefer dust

in the dark, in calm suffocation

waiting, waiting for me

you wait for me with dust

refusing the sunlight and movement of air

just let the dust bury you altogether

just let yourself fall asleep in the dust

until I return

and you come awake

wiping the dust from your skin and your soul.

What a miracle – back from the dead.

April 9th 1999

Traduzione dal cinese di Zheng Danyi, Shirley Lee and Martin Alexander

Tu mi attendi insieme alla polvere

– per mia moglie che aspetta ogni giorno

nulla rimane nel tuo nome, nulla

se non aspettarmi, insieme alla polvere della nostra casa

dove, strato su strato,

si accumula a dismisura, in ogni angolo,

tu rifiuti di aprire le tende

non vuoi che la polvere disturbi il loro silenzio

sulla libreria i manoscritti sono coperti di polvere

i disegni del tappeto respirano polvere,

quando mi scrivi una lettera

e sento l’amore che il pennino ha versato con la polvere,

i miei occhi si riempiono di dolore

tu siedi tutto il giorno

senza osare un movimento

per paura che i tuoi passi calpestino la polvere,

cerchi di controllare il respiro

usando il silenzio per scrivere una storia

In tempi come questi,

la polvere soffocante

è l’unico amico leale

la tua visione, respiro e tempo,

permeano la polvere

nella profondità della tua anima,

la tomba centimetro su centimetro,

è cresciuta dai piedi

al torace

fino alla gola

tu sai che la tomba è il miglior posto dove sostare

aspettandomi

senza un filo di paura o terrore,

per questo tu preferisci la polvere,

al buio, in quieta soffocazione,

aspettando, aspettandomi,

tu mi aspetti insieme alla polvere

rifiutando la luce del sole e il movimento dell’aria,

lascia semplicemente che la polvere ti seppellisca,

abbandonati al sonno nella polvere

fino al mio ritorno,

quando ti sveglierai,

quando scuoterai la polvere dalla pelle e dall’anima.

Che miracolo resuscitare dai morti.

9 aprile 1999

Traduzione di Stefanie Golisch

Du wartest auf mich mit dem Staub

für meine Frau, die jeden Tag wartet

Nichts bleibt in deinem Namen, nichts

als auf mich zu warten, mit dem Staub in unserem Haus,

Schicht auf Schicht,

in jeder Ecke, du willst

die Vorhänge nicht aufziehen,

denn das Licht soll die Stille nicht stören

auf den Bücherregalen sind die Handschriften mit Staub bedeckt,

die Muster der Teppiche atmen Staub,

wenn du mir einen Brief schreibst

und die Liebe kommt zu mir,

die der Füller in den Staub getaucht hat,

füllen sich meine Augen mit Schmerz

den ganzen Tag sitzt du da

und wagst nicht, dich zu bewegen

aus Furcht, deine Fußspuren könnten die Staubdecke zerstören,

du versuchst, deinen Atem zu kontrollieren

und die Stille dazu zu benutzen, eine Geschichte zu schreiben.

In Zeiten wie diesen

ist der erstickende Staub

der zuverlässigste Freund

dein Blick, Atem und Zeit,

durchdringen den Staub,

in der Tiefe deiner Seele

füllt sich das Grab

Zentimeter um Zentimeter,

von den Füßen zur Brust

zur Kehle

du weißt, dass das Grab

dein bester Ruheplatz ist,

dort wartest du auf mich,

ohne den leisesten Anflug

von Furcht oder Erschrecken,

deshalb ist dir der Staub lieber,

dunkles, stilles Ersticken,

du wartest, du wartest auf mich mit dem Staub

du weist das Sonnenlicht zurück und die Spiele der Luft,

lass dich einfach vom Staub begraben,

schlaf ein im Staub

solange bis ich zurückkehre

um dich wieder aufzuwecken

und den Staub von deiner Haut und deiner Seele zu wischen.

Welch ein Wunder – zurück von den Toten.

9.April 1999

Traduzione di  Stefanie Golisch

لْيو سْياوْبُو

أنتِ في انتظاري مع الغبار

إلى زوجتي الّتي تنتظرني كلّ يوم

لا شيء يبقى في اسمك ، لا شيء

سوى انتظارك ، مع غبار بيتنا

حيث طبقًا فوق طبق

يتراكم ويتضخّم ، في كلّ زاوية

أنتِ ترفضين فتح السّتور

الّتي يُزعِج صمتَها الغبار .

في المكتبة المخطّطات يغطّيها الغبار

رسوم الزّربيّة  تتنفّس الغبار

لمّا تكتبين لي رسالة

والحبّ الّذي يُسِيلُهُ القلمُ والغبار

عينايَ تملأهما الأوجاع

أنتِ تجلسين كلّ النّهار

لا تجازفين بحركة

خوفًا من أن تدوس خطواتك الغبار

تحاولين مراقبة نفَسَك

تستعملين الصّمت لِكيْ تَخُطِّي حكاية .

في أزمنة كهذه

الغبار الخانق

هو وحده الصّديق الوفيّ

رؤيتكِ ، نَفَسٌ وزمنٌ

تتخلّل الغبار

في عمق روحك

القبرُ شبرًا شبرًا

كَبُرَ من القدمينِ

حتّى الصّدر

حتّى العنق

أنتِ تعرفين أنّ القبر أحسن مكان للتّوقّف

لانتظاري

من غير خوفٍ أو رَهَبٍ

من أجل هذا تُفضّلين الغبار

على الظلام ، في اختناقٍ هادئ

في انتظار ، في انتظاري

تنتظرينني مع الغبار

رافضة نور الشّمس وحركة الهواء

دَعي فقط الغبار يغمركِ

أسلمي نفسكِ للنّعاس في الغبار

حتّى أعودَ

وعند استفاقتك

لمّا تنفضين الغبار عن بشرتكِ عن روحكِ

يمعجزة هي أن نُبْعثَ من بين الأموات

ترجمة : عبدالملك سماري

Traduzione in  arabo di  Abdelmalek Smari

Դու սպասում ես ինձ`փոշին վրադ

Իմ կնոջ համար, որն ամեն օր սպասում է

Ոչինչ չի մնում քո անվան մեջ, ոչինչ

Քան ինձ սպասել, մեր տան փոշու հետ միասին

Յուրաքանչյուր անկյունում `ողողված այդ շերտերով`մեկը մյուսի ետևից

Դու չես ուզում վարագույրները բացել

Քանզի լույսը կխախտի լռությունը:

Գրապահարաններում ձեռագրերը ծածկված են փոշով

Գորգի նախշերը փոշի են շնչում

Երբ ինձ նամակ ես գրում, և սերը գալիս է ինձ մոտ,

Որի ծայրին փոշի  է  դիպել

Իմ աչքերը ցավով զգում են`

Ամբողջ օրը դու նստած ես այդտեղ և

Չես համարձակվում շարժվել`վախենալով,թե

Ոտնահետքերդ կարող են տրորել փոշին:

Դու փորձում ես շունչդ կարգավորել

և լռությունից օգտվելով`գրել մի պատմություն:

Այժմ  խեղդող փոշին  քո ամենավստահելի ընկերն է դարձել,

Քո երևակայությունը , շունչն ու ժամանակը

Ճնշում են փոշին,

Քո հոգու խորքում

Գերեզմանը սանտիմետր առ սանտիմետր

Զգում է ոտքից մինչ կուրծք ու մինչ կոկորդ,

Դու գիտես, որ գերեզմանն է քո ամենալավ հագրվանը,

Այնտեղ ես սպասում դու ինձ`

Առանց վախի ու սարսափի պոռթկման,

Այդ պատճառով ես նախընտրում փոշին

Քո մութ ու լուռ ճնշման մեջ

Դու սպասում ես, սպասում ես ինձ` փոշին վրադ,

Դու մերժում ես արևի լույսն ու օդի շարժումը:

Թաղվիր փոշու մեջ

Քնիր փոշու մեջ

Մինչ ես կգամ

Ու քեզ կարթնացնեմ`

Մաքրելով քո մաշկն ու հոգին փոշուց:

Ինչպիսի հրաշք- վերադարձ մեռյալների աշխարհից:

Անահիտ Ղուկասյան

Traduzione in armeno di Anahit  Ghuksyan

Me esperas en el polvo
Para mi mujer, que me espera todos los días
No queda nada en tu nombre, nada
más que esperarme, con el polvo en nuestra casa
estas capas
una sobre la otra, debordándose, en cada esquina
no quieres correr las cortinas
para que la luz no disturbe el silencio

en los estantes de libros las etiquetas escritas a mano están cubiertas con polvo

el dibujo de las alfombras inhala polvo
cuando estás escribiendo una carta a mí
y me llega un amor, del cual la nariz se ha mojado en el polvo
mis ojos son puñalados por pena

todo el día estás sentada allí
y no te atreves a mover
por temor, que tus pisadas destruyan el polvo
procuras controlar tu respiración
y utilizar el silencio para escribir un cuento.
En estos tiempos
el polvo sofocante
es el amigo más fiable

tu visión, aliento y tiempo
adentran en el polvo
en el fondo de tu alma
la tumba se llena
centímetro por centímetro
de los pies al pecho
hasta la garganta

sabes, que la tumba
es tu mejor lugar de descanso
allí me esperas
sin ningún rastro de temor o espanto
por eso prefieres el polvo
en la oscuridad, en la asfixia tranquila
esperando, esperándome a mí
me estás esperando con polvo

rehusando la luz del sol y el movimiento del aire
que te dejes enterrar con el polvo no más
que te enduermas en el polvo no más
hasta que yo vuelva
y te despierte
quitándote el polvo de la piel y del alma.

Que milagro – vuelto de la muerte.

9 de abril 1999

Traduzione di Susanne Detering

Tu m’attends avec poussière

pour ma femme qui attend chaque jour

rien ne reste dans ton nom, rien

seulement de m’attendre, avec la poussière de notre maison

ces couches

l’une sur l’autre, inondées, dans chaque coin

tu ne veux pas ouvrir les rideaux

laisser que la lumière dérange leur silence

sur la librairie, les inscriptions faites à la main sont convertes  de poussière

sur le tapis les fantaisies respirent la poussière

quand tu m’écris une lettre

et  je ressens l’amour, le nez qui a touché la poussière,

mes yeux se remplissent  de douleur

tu t’assieds tout le jour

sans oser  bouger

de peur que tes pas puissent briser la poussière

tu cherches  de contrôler ton haleine

en utilisant le silence pour écrire une histoire.

Dans des moments pareils

la poussière étouffante

est le seul ami fidèle

ta vision, respirer et le temps

pénètre  la poussière

dans la profondeur de ton âme,

la tombe centimètre par centimètre

s’entasse des pieds

à la poitrine

jusqu’à la gorge

tu sais que la tombe

est le seul lieu de halte

où m’attendre

sans aucun signe de peur  ou de terreur,

c’est pour cela que tu préfères la poussière

au noir, un étouffement calme,

en attendant, en m’attendant

tu m’attends avec poussière

refusant la lumière du soleil et le mouvement de l’air

laisse simplement que la poussière t’ensevelisse

laisse-toi tomber de sommeil dans la poussière

jusqu’à mon retour

pour te réveiller

enlevant la poussière de ta peau et de ton âme

Quel miracle  – revenu des morts.

Traduzione di Nino Alecci

ლუი ქსიაობო

შენ მელოდები მტვერთან ერთად

ჩემს მეუღლეს, რომელიც ყოველდღე მელის

არაფერი შერჩენია შენს სახელს უკვე არაფერი

გარდა იმისა რომ ჩვენს სახლში მტვერთან ერთად მელოდებოდე

გარემოცული მტვრის ფენებით

ერთმანეთზე დაფენილით ნაპირებიდან გადმოსულით ყველა კუთხეში

არ ხსნი დარაბებს

რათა სინათლემ მდუმარება არ დაარღვიოს

მტვერს დაუფარავს თაროებზე ხელნაწერები

და ხალიჩის ორნამენტებიც მტვერს ისუნთქავენ

როცა წერილს მწერ

და როცა მსტუმრობს სიყვარული რომლის ცხვირიც მტვერს ეხებოდა

ჩემს თვალებს უმალ ტკივილი ავსებს

ზიხარ მთელი დღე

და განძრევა ვერ გაგიბედავს

იმის შიშით რომ ნაფეხურებმა შეიძლება მტვერი აშალონ

შენ ცდილობ სუნთქვა აკონტროლო

და ისტორიის დასაწერად ეს სიჩუმე გამოიყენო

ისეთ დროში ჩვენი რომ არის

მხუთავი მტვერი

საიმედო მეგობარია

შენი ფიქრები სუნთქვა და დრო

მტვერში აღწევენ

შენი სულის სიღრმეს სწვდებიან

სამარე კი უკვე ივსება

სანტიმეტრობით

ფეხებიდან მკერდს მისწვდა და

ყელს მისწვდა უკვე

შენ იცი ახლა სამარეა

საუკეთესო განსასვენები ადგილი შენთვის

იქ შეგიძლია ისე მელოდო

რომ არ დაჰბეროს შიშისა და შფოთვის ნიავმა

და ამიტომაც არ ხსნი დარაბებს

2

ამ ბნელ ჩუმ უჰაერობაში

მტვერთან ერთად მელოდები შენ მე მომელი

შენ უკუაქცევ მზის სხივსაც და სიხარულის გაბრძოლებებსაც

დაე შენ მტვერმა დაგიტანოს

გეძინოს მტვერში

ვიდრე მე ისევ დავბრუნდები

გამოგაღვიძებ

და სხეულიდან და სულიდან მტვერს ჩამოგფერთხავ

და სასწაული იქნება სწორედ მე რომ მკვდრებს შენს თავს არ დავანებებ

1999 წლის 9 აპრილი

ქართულად თარგმნა დათო ბარბაქაძემ

Traduzione in giorgiano di Dato Barbakadse

Ты ждёшь меня с пылью

Для моей жены, которая каждый день ждёт

Ничего не остаётся в твоем имени,

Ничего, как ждать меня, с пылью в нашем доме

В каждом углу, переполненная слоями пыли

Ты не хочешь поднимать шторы

Потому что свет не должен мешать тишине.

На книжных полках лежат рукописи с пылью

Когда ты мне письмо пишешь

И любовь приходит ко мне, к которой  коснулась пыль,

Мои глаза чувствуют с болью

Ты сидишь  целый день там и не смеешь двигаться

Из страха, что твои следы слой пыли  нарушать будут

Ты пытаешся контролировать дыхание  и

В тишине написать одну историю.

В те времена как ети, удушливая пыль твой самый надёжный друг

Твоё воображение, дыхание и время

Проникают сквозь пыль

В глубину  твоей души.

Могила чувствует

Мало-помалому

С ног до головы.

Ты знаешь, что могила

Лучшая гавань для тебя

Там ты ждёшь меня без страха

И поетому ты выбрала пыль.

В твоём  тёмном и тихом удушье

Ты ждёшь , ты ждёшь меня с пылью

Ты отвергаешь свет солнца и движение воздуха

Будь  похоронeна с пылью,

В пыли

Усни  , пока я вернусь

И разбужу тебя и вытру пыль с кожи твоей и души

Кокое чудо_ возврашение из мёртвых.

Traduzione in russo di Anahit  Ghuksyan

Tu me esperas com o pó

à minha esposa que espera por mim todos os dias

Nada persiste no teu nome, nada

senão esperar-me  junto ao pó de nossa casa,

que  em camadas se acumula mais e mais em cada canto,

tu não queres abrir as cortinas

para que a luz não cause dano ao silêncio.

Nas  estantes, os nomes dos livros estão cobertos de pó,

respiram pó os  desenhos do tapete

quando  me escreves uma carta.

E o amor com que a tua pena toca o pó

enche meus olhos de dor.

Tu, sentada todo o dia,

sem ousar um movimento,

com medo de que teus passos pisem o pó,

procuras controlar tua respiração

usando o silêncio para escrever uma história.

Mas em tempos como estes

só o pó sufocante

é o único a ser leal.

Tua visão, tua respiraçào e teu tempo

misturam- se ao pó

na profundidade de tua alma.

Cresce o túmulto, pouco a pouco,

começando pelos pés,

alcançando  o peito,

alcançando a garganta.

Bem sabes  que o túmulo

é o melhor lugar para  descansares,

enquanto esperas por mim,

sem medo e sem alarmar-te.

È por isso que preferes o pó

no escuro, em calma sufocação,

esperando, esperando por mim,

tu me esperas com o pó.

Recusando a luz do sol e o movimento do ar

deixa simplesmente que o pó te cubra toda,

e dormindo, abandona-te ao pó

até a minha volta.

E  quando despertares

estejam livres do pó a tua pele e a tual alma

Será um milagre – resuscitar dos mortos.

Traduzione di Christiana de Caldas Brito

18 pensieri su “Ricordare Liu Xiaobo

  1. è un brivido questa poesia…
    anche i miei occhi si riempiono di lacrime
    perchè è come trovarsi nello stesso scenario
    di polvere e solitudine e dolore

    Grazie Stefanie

    Mi piace

  2. Ciao Stefanie,
    purtroppo non conosco lingue particolari oltre l’inglese e il francese e non posso esser d’aiuto, per il resto invece vorrei unire la mia voce. Solo noi possiamo far qualcosa, i governi sebbene protestino poi non fanno seguire contromisure. Oggi siamo quasi tutti ostaggi della Cina, il nuovo motore economico del mondo, gli unici che hanno denaro in quantità, che tradotto vuol dire potere. Non è infatti un segreto che molti dei default degli stati europei e non solo europei, siano stati evitati dal governo cinese che ha acquistato il debito pubblico, e anche quel che accade nei paesi arabi è manovrato dallo stesso che vuole alla testa di questi stati persone a lui gradite, alleati. Niente di nuovo, stanno facendo quello che hanno fatto gli americani e prima di loro i tanti potenti della terra fra imperatori, re, ecc… Un fare facile quando sei potenza economica e gli altri dipendono da te per la sopravvivenza. Non rimane che al popolo tutto, senza colore e senza bandiera, difendere quei diritti civili che gli stati non possono per ragioni più grandi che se non difese, si traducono in povertà vera e guerra civile, chi non ha sentito parlare del ’29 o dei vari dopoguerra? Per citare i periodi più famosi e narrati dalle cronache. Certo tutto è discutibile, non si dovrebbe arrivare a certi livelli e … tutti discorsi che ben sappiamo e con cui possiamo anche arrabbiarci ma non cambiano le cose.
    Però possiamo far qualcosa per Liu Xiabo, per la difesa della libertà di ogni uomo ovunque esso sia e di qualunque colore sia la sua pelle e qualunque cultura abbia o non abbia.
    Grazie Stefanie
    SM

    Mi piace

  3. Cari amici, togliete quel “me” in troppo, nella mia traduzione della dedica che il poeta fa a sua moglie. subito dopo il titolo della poesia. Rimane così:
    ” à minha esposa que espera por mim todos os dias”.
    È stata una mia distrazione nella scelta tra due forme di tradurre “que me espera” e “que espera por mim”.
    Stefanie, molto bella la tua iniziativa di proporre le tante traduzioni della poesia di Lin Xiaobo.

    Mi piace

  4. Grazie a Stefanie per l'”attenzione” sensibile alla poesia e ai poeti. Che grande umanità c’è in questa poesia che mi colpisce per la sommessa e quieta disperazione e il respiro tra i versi.

    Mi piace

  5. Grazie a tutti voi che avete mostrato la vostra solidarietà e naturalmente – ancora – ai traduttori!

    Serve? Non serve?

    Non importa : è un atto simbolico e in un mondo quasi privo di rituali e simboli vuol dire tanto…

    Un caro saluto

    Stefanie

    Mi piace

  6. Proprio oggi mi giunge questa traduzione in lingua friuana.

    Rossella Paviotti spiega che si tratta di ” una lingua minoritaria storica appartenente al gruppo occidentale delle lingue neolatine, i friulani la chiamano marilenghe ovvero lingua madre.
    E’ parlata da circa 600.000 persone, il numero aumenta considerando anche i molti friulani emigrati nei vari paesi, durante il secolo scorso.

    La traduzione è stata fatta da Gianfranco Pellegrini, scrittore friulano.”

    Grazie mille per aver risposta alla mia richiesta!

    Proprio ieri, nella ” Frankfurter Allgemeine Zeitung” è apparso un lungo articolo da parte di Herta Müller sul caso di Liu Xiaobo.

    Ecco la traduzione:

    Liu Xiaobo

    Cul polvar tu mi spietis

    – pe mê femine, che e spiete ogni dì

    Nie tal to non nol reste, nie
    fûr che il spietâmi, in compagnie dal polvar di cjase nestre
    chei strâts
    ingrumâts, fûr di misure, in ducj i cjantons
    tu ti refudis di vierzi lis tendis
    no tu vuelis che la lûs e disturbi il lôr cidin
    su la scansie dai libris, la etichete scrite a man e je taponade di polvar
    i dissens dal tapêt a respirin il polvar
    cuant che tu mi scrivis une letare
    plene dal amôr che il penin al à strucjât cul polvar
    i miei voi si jemplin di dolôr
    tu stâs sentade li dut il dì
    cence olsâ un moviment
    par pôre di pescjâ cui pas il polvar
    tu ciris di paronâ il to respîr
    doprant il cidin par scrivi une conte.
    In timps come chescj,
    il polvar che al scjafoie
    al è il sôl amì sclet
    la tô vision, respîr e timp
    a travanin il polvar
    tal fonts de tô anime,
    la tombe centimetri daûr centimetri,
    e je cressude dai pîts
    e je rivade a fîl dal pet
    e je rivade a fîl dal gargat
    tu sâs che la tombe
    e je il puest miôr restât
    par spietâmi
    cence un fregul di pôre o di timôr,
    par chel tu âs miôr il polvar,
    tal scûr, tun scjafoiament cuiet,
    spietant, spietantmi me,
    tu mi spietis cul polvar
    refudant la lûs dal soreli e il moviment dal aiar,
    lasse juste che il polvar ti sepulissi dal dut,
    lassiti juste colâ jù indurmidide tal polvar
    fintremai che jo no torni
    e tu tu ti dismovarâs
    spacant vie il polvar de tô piel e de tô anime.
    Ce meracul – tornâ indaûr de muart.

    21 Marzo 2011
    Traduzione Gianfranco Pellegrini

    Mi piace

  7. Ecco la traduzione in versione definitiva:

    Liu Xiaobo

    Cul polvar tu mi spietis

    – pe mê femine, che e spiete ogni dì

    Nie tal to non nol reste, nie
    fûr che il spietâmi, in compagnie dal polvar di cjase nestre
    chei strâts
    ingrumâts, fûr di misure, in ducj i cjantons
    no tu vuelis vierzi lis tendis
    e lassâ che la lûs e disturbi il lôr cidin
    su la scansie dai libris, la etichete scrite a man e je taponade di polvar
    i dissens dal tapêt a respirin il polvar
    cuant che tu mi scrivis une letare
    plene dal amôr che il penin al à strucjât cul polvar
    i miei voi si jemplin di dolôr
    tu stâs sentade li dut il dì
    cence olsâ un moviment
    par pôre di pescjâ cui pas il polvar
    tu ciris di paronâ il to respîr
    doprant il cidin par scrivi une conte.
    In timps come chescj,
    il polvar che al scjafoie
    al è il sôl amì sclet
    la tô vision, respîr e timp
    a travanin il polvar
    tal fonts de tô anime,
    la tombe centimetri daûr centimetri
    e je cressude dai pîts
    e je rivade a fîl dal pet
    e je rivade a fîl dal gargat
    tu sâs che la tombe
    e je il puest miôr par polsâ
    là in spiete di me
    cence un fregul di pôre o di timôr,
    par chel tu âs miôr il polvar,
    tal scûr, tun scjafoiament cuiet,
    spietant, spietantmi me,
    tu mi spietis cul polvar
    refudant la lûs dal soreli e il moviment dal aiar,
    lasse juste che il polvar ti sepulissi dal dut,
    lassiti juste colâ jù indurmidide tal polvar
    fintremai che jo no torni
    e tu tu ti dismovarâs
    spacant vie il polvar de tô piel e de tô anime.
    Ce meracul – tornâ indaûr dai muarts.

    21 Marzo 2011
    Traduzione in friulano di Gianfranco Pellegrini

    Mi piace

  8. L’ha ribloggato su inni in vanie ha commentato:
    Grazie a Stefanie Golisch, che mi ha “inviato” a questo link – Grazie per aver proposto questa poesia che traccia con tristezza l’ingiusta privazione di una libertà. Una che è poi la libertà. E allora che dire – appellarsi a cosa – appellarsi – credere che presto quella polvere verrà pulita via, anche per mano della stessa moglie del poeta – in un giorno di libertà, di giustizia per lei e il suo compagno – per tutti noi

    Mi piace

  9. ringrazio Stefanie per questi versi, giunti a me oggi, alla notizia della scarcerazione per motivi di salute gravissimi del poeta. C’è tanto da imparare da questa esperienza e ancora di più da fare, in questo mondo ormai disabituato all’umanità…

    Mi piace

  10. Che bella poesia! Non mi sorprende che un uomo in grado di scrivere versi così potenti sia inviso al regime.
    Spero che i suoi ultimi giorni siano quanto più sereni è possibile… e che la sua storia e il suo esempio servano per costruire una Cina migliore.

    Mi piace

  11. Un regime che si professa amico del popolo, e che imprigiona un poeta come fosse un assassino, dimostra solo la sua paura. Paura di una poesia!
    Ma imprigionare una poesia è come cercare di chiudere in gabbia il vento. Un vento che prima o poi si alzerà impetuoso e spazzerà via quel lurido fetore correndo sulle ali delle ceneri di Liu Xiaobo …

    Mi piace

Rispondi

Inserisci i tuoi dati qui sotto o clicca su un'icona per effettuare l'accesso:

Logo WordPress.com

Stai commentando usando il tuo account WordPress.com. Chiudi sessione / Modifica )

Foto Twitter

Stai commentando usando il tuo account Twitter. Chiudi sessione / Modifica )

Foto di Facebook

Stai commentando usando il tuo account Facebook. Chiudi sessione / Modifica )

Google+ photo

Stai commentando usando il tuo account Google+. Chiudi sessione / Modifica )

Connessione a %s...